Osoby z cukrzycą typu drugiego czują się pomijane w procesie refundacji

Rynek słodyczy: mniej cukru w cukrze
18 maja 2017
Eksperci: lekarze rodzinni mogą przyczynić się do zmniejszenia powikłań cukrzycy
18 maja 2017

Osoby z cukrzycą typu drugiego czują się pomijane w procesie refundacji

O konsekwencjach braku dostępności do insulin długodziałających u pacjentów z cukrzycą typu drugiego z Anną Śliwińską, prezes Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków, rozmawia Iwona Schymalla.

W ostatnim czasie diabetolodzy i lekarze rodzinni podpisali w Ministerstwie Zdrowia porozumienie. W ramach tego porozumienia będą pracować m.in. nad wytycznymi dotyczącymi leczenia pacjentów z cukrzycą typu drugiego. Jakie znaczenie ma ta współpraca dla pacjentów?

Znaczenie ma ogromne. Jako Polskie Stowarzyszenie Diabetyków, stowarzyszenie pacjentów, pokładamy w nim wielkie nadzieje, ponieważ większość pacjentów z cukrzycą typu drugiego leczonych jest przez lekarzy POZ, lekarzy rodzinnych i jest ważne by pacjenci byli należycie zaopiekowani, a nie zawsze tak jest. Mamy więc nadzieję, że porozumienie to wniesie wiele pozytywnych zmian.

Na jakie zmiany konkretnie Pani liczy?

Mamy nadzieję, że lekarze rodzinni bardziej zagłębią się w temat cukrzycy. Wiadomo, że to temat rzeka i ciężko od nich oczekiwać by byli ekspertami we wszystkich dziedzinach, ale ponieważ cukrzyca jest problemem powszechnym i poważnym, bo daje ciężkie powikłania, dlatego wierzymy, że lekarze zechcą pogłębić swoją wiedzę w dziedzinie cukrzycy.

Jakie są możliwości terapeutyczne w tej chwili dla pacjentów z cukrzycą typu drugiego?

Prawdę mówiąc te możliwości są dość ograniczone i właściwie tym różni się też refundacja leczenia osób z cukrzycą typu pierwszego od osób z cukrzycą typu drugiego. Osoby z cukrzycą typu drugiego czują się pomijane w procesie refundacji, ponieważ mają ograniczony dostęp do analogów długodziałających insulin, brak jest dostępu do leków inkretynowych  oraz flozyn. Wszelkie nowoczesne metody leczenia są niestety poza zasięgiem osób z cukrzycą typu drugiego.

Jakie są tego konsekwencje?

Te osoby czują się gorzej leczone. I niestety wiemy, że może to powodować w przyszłości poważne powikłania.

Porozumienie między lekarzami diabetologami, lekarzami rodzinnymi  może być dobrym punktem wyjścia do tego, aby lekarze rodzinni częściej niż dotychczas inicjowali insulinoterapię dla pacjentów z cukrzycą typu drugiego?

Właśnie to jest ogromny problem. Wiemy, że w Polsce istnieje takie zjawisko, że lekarze rodzinni opóźniają zjawisko insulinoterapii ponieważ pacjent nie chce jej, boi się. Lekarz, bądźmy szczerzy, też czasami się boi wprowadzić insulinoterapię, ponieważ to wymaga dosyć zasadniczych modyfikacji w stylu życia i zachowaniu pacjenta, wymaga edukacji. Dlatego często insulinoterapia jest prowadzana za późno i zdarza się, że pacjenci dopiero po poważnych powikłaniach zostają zmuszeni do modyfikacji leczenia, a to jest za późno.

W tej chwili objęta jest refundacją ta grupa pacjentów, którzy muszą przejść przez pół roku epizody hipoglikemii aby móc mieć dostęp do leku.

Tak. Pacjenci są z tego bardzo niezadowoleni i pytają czy muszą się doprowadzać do ciężkich stanów, by otrzymać lepsze leczenie. Bo tak naprawdę nie sztuką jest zaniedbać się w leczeniu i osiągnąć złe wyniki, bo wiemy, że jest więcej tych uwarunkowań refundacyjnych, więc dlaczego doprowadzać się do złego zdrowia, po to by móc otrzymać lepszy lek. To nie za bardzo im odpowiada.

Poniżej znajdziecie Państwo link do materiału video:

Wywiad z Prezes Anną Śliwińską

Źródło: www.medexpress.pl

« Strona główna