Nowy numer miesięcznika Diabetyk, luty 2017

Przekaż 1% podatku na Polskie Stowarzyszenie Diabetyków
8 lutego 2017
MZ: kolejny gabinet leczenia zespołu stopy cukrzycowej – we Wrocławiu
14 lutego 2017

Nowy numer miesięcznika Diabetyk, luty 2017

FELIETON

2 Telestopa

PERSPEKTYWY I ZBLIŻENIA

3 Insulinoterapia – dokąd zmierzamy?

4 Cała Polska gra, bo lubi

6 Pierwsze posiedzenie Parlamentarnego Zespołu ds. Cukrzycy

POCZYTALNIA

7 Nowe źródło pozyskiwania komórek macierzystych

8 Przygody Psinki Inki (54)

 Hakerzy mogą się włamać do bezprzewodowych pomp insulinowych

9 Lek przeciwmalaryczny pomoże diabetykom?

 Badania kliniczne SUSTAIN 5

 Analizator oddechu pomocny w kontroli cukrzycy

 Diagnostyka retinopatii cukrzycowej

DIABETYK POLECA

10 Błędy przy pomiarach glikemii

ROZWAŻANIA O CUKRZYCY

14 Nieuniknione powikłania?

17 Nowy początek

20 Psychospołeczne aspekty cukrzycy

POD LUPĄ

22 Ostrożnie z lekami dla dzieci!

25 PET – broń w walce z nowotworami

ABC INSULINOTERAPII

28 Czy wiesz, gdzie wstrzykiwać insulinę?

LEKARZ ODPOWIADA

30 Cukrzyca typu 2 u młodej osoby

ZDROWO ŻYWIENIOWO

32 Dieta wspomagająca mózg i pamięć

36 Bogactwo nasion chia

40 Przepisy kulinarne

WARTO WIEDZIEĆ

42 Jesteśmy coraz grubsi

 

45 Prenumerata

46 Apteki

48 Roz(g)rywka

DIABETYK POLECA

Błędy przy pomiarach glikemii

 

Wszyscy wiemy, że bez glukometru samokontrola, prowadzenie cukrzycy i osiąganie celów leczenia są niemożliwe. Na podstawie pomiaru glikemii dokonujemy decyzji terapeutycznych, które wpływają na stan naszego zdrowia i samopoczucie. Jednak wskazania glukometru nie zawsze odzwierciedlają stan faktyczny – co nierzadko dzieje się z przyczyn zewnętrznych, ale najczęściej z powodu błędów użytkowników. Najczęstszym błędem popełnianym przez pacjentów jest zbyt płytkie nakłucie opuszki palca, przez co uzyskujemy zbyt małą ilość krwi. Nie powinno się również wyciskać krwi z opuszki palca. W przypadku większości glukometrów nie można dokładać krwi na pasek, spowoduje to bowiem zafałszowanie wyniku. Nie należy też dotykać ręką tej części paska testowego, w której znajduje się komora pomiarowa.

ROZWAŻANIA O CUKRZYCY

Nieuniknione powikłania?

 

Ostatnie dziesięciolecia to nieprawdopodobny wręcz rozwój technologii – nie dziwne więc, że właśnie dzięki niemu cukrzyca nie musi już oznaczać powikłań. Punktem zwrotnym w historii leczenia cukrzycy było opublikowanie wyników długoterminowych badań DCCT (Diabetes Control and Complications Trial – Badanie Kontroli Cukrzycy i Powikłań). Obserwacja dotyczyła rozwoju powikłań przy standardowej (jak na tamte czasy) i intensywnej kontroli cukrzycy. Intensywna kontrola oznaczała utrzymywanie hemoglobiny glikowanej jak najbardziej zbliżonej do wartości, które mają osoby zdrowe (nawet 6% i mniej), wykonywanie co najmniej 4 pomiarów dziennie i co najmniej 3 zastrzyków dziennie (lub używanie pompy insulinowej). Intensywna samokontrola cukrzycy aż o 76% redukowała ryzyko pojawienia się i rozwoju retinopatii cukrzycowej, o 50% zmniejszała ryzyko nefropatii i o 60% neuropatii.

ROZWAŻANIA O CUKRZYCY

Psychospołeczne aspekty cukrzycy

 

Pacjenci z cukrzycą z uwagi na ogólnoustrojowy charakter schorzenia wymagają opieki wielu specjalistów. o ile powszechnie wiadomo, że konieczne są okresowe kontrole u diabetologa, kardiologa czy okulisty, to stosunkowo mało uwagi poświęca się w naszym kraju aspektom psychologicznym i społecznym związanym z cukrzycą. Do najczęstszych okoliczności wywołujących problemy emocjonalne u osób chorujących na cukrzycę należą: obawy przed wystąpieniem powikłań, niepokój związany z dawkowaniem insuliny oraz innych zażywanych leków, lęk przed wystąpieniem niedocukrzenia. Nie wszyscy diabetycy odczuwają zbliżającą się hipoglikemię i te osoby powinny być specjalnie przeszkolone w rozpoznawaniu jej objawów. Nieosiąganie celów terapeutycznych w cukrzycy, takich jak dobra kontrola glikemii czy wagi ciała, często bywa punktem wyjścia do pojawienia się problemów natury psychologicznej, takich jak obniżony nastrój lub zwiększony niepokój.

POD LUPĄ

Ostrożnie z lekami dla dzieci!

 

Niestety, działania niepożądane leków podanych dzieciom najczęściej wynikają z ich niewłaściwego zastosowania i nadmiernej pewności siebie rodziców. Skutkuje to między innymi podawaniem leków niezgodnie ze wskazaniami, ignorowaniem ograniczeń oraz przeciwwskazań. Często też rodzice łączą kilka preparatów, chcąc przyspieszyć leczenie dziecka, podczas gdy efektem takiego postępowania jest jedynie zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. Dotyczy to także samodzielnego podawania dzieciom leków dostępnych na receptę, które akurat znajdują się w domowej apteczce.

ABC INSULINOTERAPII

Czy wiesz, gdzie wstrzykiwać insulinę?

 

Insulina zadziała na komórkę wówczas, gdy zwiąże się z odpowiednimi receptorami znajdującymi się na jej powierzchni. Do komórek insulina trafia przez krwiobieg. Zanim jednak tam trafi, zostaje wstrzyknięta w tkankę podskórną. Szybkość wchłaniania insuliny zależy m.in. od obszaru, w który jest podawana. Zatem, który z obszarów ciała jest najbardziej odpowiedni do wstrzykiwania używanej przez ciebie insuliny? Insulina powinna być wstrzykiwana do tkanki tłuszczowej w iniekcji podskórnej. Zastrzyk w mięsień grozi zbyt szybkim wchłonięciem insuliny i ryzykiem hipoglikemii. Aby uniknąć wstrzyknięć domięśniowych, należy unieść fałd skórny dwoma palcami – kciukiem i wskazującym – a następnie w jego środek wprowadzić igłę. Najlepiej używać krótkich igieł, np. 6 mm. Jeśli tkanka podskórna jest wystarczająco gruba (ok. 8 mm), wstrzyknięcia mogą być wykonywane bez unoszenia fałdu skory. Im grubsza jest tkanka podskórna, tym większa jest insulinooporność. Wchłanianie insuliny może być zaburzone.

Więcej na www.diabetyk.pl i www.facebook.pl/diabetyk

 

« Strona główna